 |
Κωνσταντινούπολη, η μόνη πόλη που δεν σκεφτόμουν να ταξιδέψω ποτέ.
Τούς Τούρκους σχεδόν τους μισούσα εξαιτίας της ιστορίας μας. Αρνητική 100% με την κλασσική ατάκα στο στόμα: "Θα πάω μόνο όταν θα ξανά γίνει Ελληνική".
Και ήρθε η στιγμή να δω το ταξίδι εκεί ως μια επαγγελματική ευκαιρία να μαζέψω πληροφορίες και ιδέες εξαιτίας μίας μεγάλης τουριστικής έκθεσης...
Ήμουν σχεδόν σίγουρη πως έξι μέρες δεν θα έβρισκα τίποτα ενδιαφέρον να κάνω.
Σκεφτόμουν πως όταν θα μιλούσα με τον κόσμο δεν θα ανέφερα πως είμαι από την Ελλάδα γιατί φανταζόμουν πως τα αισθήματα είναι αμοιβαία και φοβόμουν τις άσχημες αντιδράσεις τις δικές μου αλλά και αυτουνού που θα ήταν απέναντί μου.
Η πρώτη έκπληξη ήρθε όταν μπήκα στο ταξί προς το ξενοδοχείο και άρχισα να χαζεύω από το παράθυρο. Ένα δισταχτικό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη μου. Μια "χαριτωμένη" πόλη ήταν μπροστά μου.
Έφτασα στο ξενοδοχείο, άφησα τα πράγματα μου και βγήκα βόλτα να "ρίξω μια ματιά".
Η "χαριτωμένη" πόλη έγινε μέσα σε λίγες ώρες έρωτας και η "μία ματιά", ατελείωτες βόλτες στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Ο λόγος για τον οποίο είχα ξεκινήσει το ταξίδι και ότι πίστευα ως τώρα ανήκαν στο παρελθόν...
Κάθε γωνιά της ήταν μια ανακάλυψη. Ήμουν σε μία πόλη μαγική, σε ένα παραμύθι ανατολίτικο με πολλά χρώματα και αρώματα. Καμία λέξη δεν μπορούσε να περιγράψει την μαγεία που ένιωθα όταν περπατούσα στα στενά της δρομάκια, στην γέφυρα του Γαλατά δίπλα στο Βόσπορο και στα πελώρια παζάρια της Sultanahmet.
Επισκέφτηκα όσα πιο πολλά αξιοθέατα μπορούσα. Την Αγιά Σοφιά , το μπλέ τζαμί, το τοπ καπί, το Ντολμάμπαχτσε, το υδραγωγείο, το πύργο του Γαλατά, το πατριαρχείο και το φανάρι.
Χωρίς να το καταλάβω άρχισα να μιλώ με τους ανθρώπους οι οποίοι ήταν φιλικοί ,ευγενικοί και πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν, να σου δώσουν κάθε πληροφορία που χρειαζόσουν.
Επισκέφτηκα όσα πιο πολλά αξιοθέατα μπορούσα. Την Αγιά Σοφιά , το μπλέ τζαμί, το τοπ καπί, το Ντολμάμπαχτσε, το υδραγωγείο, το πύργο του Γαλατά, το πατριαρχείο και το φανάρι.
Χωρίς να το καταλάβω άρχισα να μιλώ με τους ανθρώπους οι οποίοι ήταν φιλικοί ,ευγενικοί και πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν, να σου δώσουν κάθε πληροφορία που χρειαζόσουν.
Τα πάντα έμοιαζαν ιδιαίτερα και τόσο διαφορετικά. Το μαύρο τσάι σερβιρισμένο σε γυάλινο ποτηράκι με ζάχαρη σε κύβους,ο καφές με λουκουμάκι, αφράτα κουλούρια και κάστανα μπορούσες να βρεις σε κεντρικά σημεία, γλυκά σιροπιαστά σε πολλά ζαχαροπλαστεία και απίστευτες γεύσεις από μεζέδες συνοδευόμενους από Τούρκικο Ρακί. Οι γευστικές απολαύσεις της Πόλης σε έκαναν να νιώθεις ευτυχισμένος!
Πέρασαν οι μέρες τόσο γρήγορα και η επιστροφή μόνο μελαγχολία μου έφερε.
Πού να φανταστώ πώς θα αγαπήσω το μέρος αυτό τόσο πολύ,ότι θα έκανα φίλους, ότι θα μπορούσα να κινηθώ στους δρόμους με τόση ευκολία από την αρχή σαν να ήμουν στην πόλη μου και πως λίγο καιρό μετά θα σκεφτόμουν την μόνιμη μετακόμιση εκεί...
Πήγα πολλές φορές από τότε στην Κωνσταντινούπολη και παρόλο που τελικά δεν θα μείνω "για πάντα" όπως θα ήθελα , είμαι σίγουρη πώς θα την επισκεφτώ ξανά και ξανά.
Αυτό που ένιωσα δεν το έχω αισθανθεί πουθενά και προτείνω σε όσους έχουν αμφιβολίες και είναι αρνητικοί να αλλάξουν αμέσως γνώμη. Την ενέργεια της Κωνσταντινούπολης δεν θα την βρούν πουθενά. Ό έρωτας έρχεται με την πρώτη ματιά! Τόσο απλά!
